چرا همه فکر می کنن که تابستون وقت آدما بیشتره !؟؟!؟!

من که دارم میمیرم از بس کلاس میرم !!!

حالا اگه به یکی از این معلما بگی : خانوم ما کلاسامون زیاده .....با بدجنسی برمی گرده میگه : تابستون که فقط خواب و خوراک نیست ...می خواستی کلاس نری !!!

والله به خدا ما هم نمی خوایم بریم !!! این مامانا خفمون می کنن !!!

من خبر جدیدی ندارم .....همین جوری هوس کردم یه آپ کنم !!!

خب .....

در واقع می خواستم یه مصاحبه از تری دیری نویسنده ی  تاریخ ترسناک رو بذارم

.

• من شرط مي‌بندم وضع درس تاريخت توي مدرسه خوب بوده است؟

تاريخ! وحشتناك بود. معلم‌مان مي‌گفت و ما بايد عين حرف‌هاي او را مي‌نوشتيم و بعد از ما امتحان مي‌گرفت. تاريخ و لاتين به نظرم بدترين درس‌ها بودند. من ترجيح مي دادم ساعت‌ها فوتبال بازي كنم به جاي اين كه اين درس‌ها را بخوانم. به نظرم هيچ چيز جالب و به دردبخوري از درس تاريخ مدرسه ياد نگرفتم.

• پس كار مورد علاقه‌ات چي بود؟

21سال از عمرم توي مدرسه گذشت.  تنها درسي كه از آن لذت مي‌بردم، فوتبال بود. هنوز هم اوقات فراغتم به تشويق تيم مورد علاقه‌ام مي روم.

• آيا براي نوشتن داستان‌هايت مجبوري ماه‌ها تحقيق كني؟

براي پيدا كردن واقعيت‌ها اين كار را مي‌كنم، اما وقتي كتاب نوشته مي‌شود، كارشناس هايي هستند كه كتاب‌ها را بررسي مي‌كنند. كار من تحقيق نيست، وظيفه من اين است كه اين واقعيت‌ها را جذاب  و قابل قبول كنم تا خواننده بتواند آن را درك كند.

• سعي مي‌كني چيزهاي خنده‌دار يا جالب در كارهايت به كار ببري؟

خيلي زياد. من متوجه شده‌ام كه بعضي از شخصيت‌هاي جدي‌ ترجيح مي دهند كارهايي را كه خودشان مي‌خواهند  انجام بدهند و يك جوري سر رشته كارها را در دست بگيرند. من شوخي نمي‌كنم؛ آنها خودشان اين كار را مي‌كنند.

• وقتي كتابي را مي‌نويسي، از قبل طرحش را آماده مي‌كني، يا اجازه مي‌دهي داستان تو را با خودش ببرد؟

در مجموعه سه جلدي «دزد آتش» مي‌دانستم كه داستان با فرار «پرومتوس» (قهرمان يك افسانه يوناني است)‌ از درد و رنج‌هايش شروع مي‌شود و مي‌دانستم كه آخر داستان چيست. بعد از اين شروع كردم به نوشتن داستان. اين كار كمي شبيه نگاه كردن به قله كوه از پايين آن است. شما مي‌دانيد بايد به آن بالا برويد. اما طرح كلي داريد كه مي تواند شما را از جهت‌هاي مختلف رد كند. به هر حال شما جهت اصلي، يعني رفتن به قله را براي راهنمايي خودتان در نظر مي‌گيريد و بالاخره به آن انتها هم مي‌رسيد.

• اگر نويسنده نبودي، فكر مي‌كني چه كاره مي‌شدي؟

من قبل از اين كه نويسنده بشوم ، يك هنرپيشه بودم. ممكن بود برگردم به همان كار.

• نويسنده محبوبت چه كسي است؟

ويليام شكسپير! تعجب نكنيد،  وقتي يك پسر جوان   به كلاس‌هاي آموزشي تئاتر برود تا  در آينده در شركتي سينمايي كار  كند، تعجبي ندارد شكسپير برايش يك نابغه باشد.

• تو هم داستان مي‌نويسي، هم مطالب غير داستاني و هم در تلويزيون كار مي‌كني، كدام را بيشتر ترجيح مي‌دهي؟

نوشتن داستان لذت‌بخش‌تر است. من شخصيت‌هايي را خلق مي كنم كه آنها پيش مي‌روند و براي من كتاب را مي‌نويسند. اما از جلوي دوربين بودن هم لذت مي‌برم.

و به عنوان حرف آخر، نويسنده‌اي كه علاقه‌اي به  تاريخ نداشته است و به نظرش هيچ نويسنده‌اي در انگليس موفق به نوشتن داستان در حوزه سياست و تاريخ  نبوده است،  فكر مي‌‌كند مردم و بشريت از هر چيز ديگري مهم‌تر هستند. به نظر او  آدم‌ها اول بايد به سؤال‌هايي از اين قبيل جواب بدهند كه: چرا مردم به يكسري از شيوه‌ها و سيستم‌ها عادت مي‌كنند؟‌ چرا من به اين شيوه و راه و روش عادت كرده‌ام؟ و با پاسخ به اين پرسش‌هاست كه بسياري از رفتارهاي ناشايست،‌ جنگ‌ها و فقر و فلاكت‌ها از بين مي‌رود. او مي‌گويد هيچ چيز در دنيا مهم ‌تر از دانستن نيست.

او مي‌گويد:« من به تاريخ يا سياست در كتاب‌هاي بچه‌ها علاقه‌مند نيستم. من فقط يك آرزوي بزرگ دارم و آن تغيير دنياست. من دلم مي‌خواهد انقلاب در قلب آدم‌ها اتفاق بيفتد. كتاب فقط يكي از راه‌هاي رسيدن به اين آرزوست. كتاب‌ها مهم نيستند؛ مردم مهم هستند. نويسندگاني مثل من اهميتي ندارند؛ خواننده كتاب‌ها مهم هستند.»

تاريخ هرگز اين چنين ترسناك نبوده است!

تاريخ خيلي خوب است. وقتي در برابر يك ساختمان قديمي، يا باقي مانده يك بناي چند هزار ساله مي‌ايستيم، با خودمان فكر مي‌كنيم؛ چه آدم‌هايي به اينجا آمده‌اند و رفته‌اند؟ چه جشن‌هايي در اين بنا برپا شده؟ يا چه خون‌هايي اينجا ريخته شده. حتي اگر تخيل خوبي داشته باشيم، مي‌توانيم صداي پاي اسب‌ها و همهمه لشكريان و درباريان را بشنويم.

خب امیدوارم خوشتون اومده باشه ..........

تازگی ها یه کتاب جدید خوندم به اسم کورالین ...

باید اسمش رو شنیده باشین چون تازگی ها خیلی جایزه برده !!!

جایزه ی هوگو ، ............

میگن که ارزش داستانیش برابر با آلیس در سرزمین عجایبه ..........

من همچین خوشم نیومد ....ولی بدم هم نیومد !!!!

در کل ارزش خوندن رو برای یک بار داشت ...

داستان دختری به اسم کورالینه که به یه خونهی جدید نقل مکان کردن ...اون توی یه دری در سالنشون چیز جالبی کشف می کنه ...اینکه انتهای راهروی پشت در به جایی درست عین خونه ی خودشون میرسه که همچی در وقف مرادشه !!! حتی یه مامان دیگه هم اون جاست که خیلی مهربون تر از مامان خودشه !!!!

اما تنها چیزی که کورالین دوست نداره اینه که برای اینکه اونجا بمونه مجبوره که دکمه هایی رو به چشماش بدوزه !!!

نویسنده ی این اثر نیل گیمنه ...همچنین در سال گذشته انیمیشنی به همین اسم تولید شده ...

اون گربه هم همون نقش گربه ی توی آلیس در سرزمین عجایب رو داره و  در این جا کورالین رو راهنمایی مر کنه .

خب دیگه من برم .....

تا آپ بعد بای بای !!!

پ. ن : ۶ روز پیش سالگرد تاسیس وبلاگم بود ....پس کو کادو ؟!!؟!؟